BLOG

Wij gaan echt niet verhuizen hoor!

dinsdag 17 januari 2017

“Wij gaan écht niet verhuizen hoor!”

Sommige onderwerpen bespreekt ze alleen met haar kinderen tijdens het autorijden. Dat praat waarschijnlijk makkelijker. Je hoeft elkaar niet aan te kijken en er is altijd genoeg afleiding. Deze keer praten ze over iets wat haar nog lang bezig zal houden…

Een dierbare bekende is ernstig ziek en zal niet lang meer leven. De kinderen laten hun gedachten over haar gaan. Ze delen hun vragen en zorgen tot het gesprek een andere wending neemt. Wat zal er eigenlijk gebeuren als zij, hun moeder, ziek wordt en dood gaat? Of misschien hun vader?
Daar worden ze allemaal even stil van… geen leuke gedachte.

Ze besluit er toch op door te gaan. Temeer omdat ze beseft dat ze er niet eerder over heeft gesproken. Niet met de kinderen en ook niet met hun vader, haar ex-partner. Vreemd eigenlijk. Er worden uitgebreide plannen opgesteld als ouders uit elkaar gaan. Waarom staat er niet standaard in die plannen wat er gebeurt of nodig is als een van de ouders komt te overlijden? En welke rol eventuele nieuwe partners van de ouders spelen?

In het geval van haar kinderen zouden de consequenties niet te overzien zijn. De reden? Hun vader woont op afstand. Dus mocht de verwachting zijn dat de kinderen na haar overlijden automatisch naar hun vader zouden gaan, dan zou dat betekenen dat ze niet alleen hun moeder, maar ook hun vertrouwde leefomgeving zouden verliezen. Bij die omgeving hoort ook haar nieuwe partner en zijn kinderen. Personen waarmee de kinderen inmiddels een betekenisvolle band hebben opgebouwd, ook al wonen ze niet onder een dak.

Maar hoe maak je zoiets bespreekbaar, zonder je kinderen woorden in de mond te leggen of te belasten met onnodige zorgen? Dit vraagt om discretie.

Ze luisteren een tijdje naar muziek. Ieder in eigen gedachten verzonken. Dan vraagt ze de kinderen of ze zich een voorstelling kunnen maken van een situatie waarin papa of mama zou overlijden. Wat als mama ziek zou worden en niet meer beter zou worden? Wat als ze er niet meer zou zijn?
Beide kinderen zijn verrassend snel met hun antwoord. Wat er ook zal gebeuren, ze willen allebei hun school niet kwijt. Als ze voorzichtig oppert dat de kans zou bestaan dat ze moeten verhuizen, worden de kinderen heel duidelijk.
“We gaan écht niet verhuizen hoor!” Ze vertelt de kinderen dat dit beslissingen zijn die door volwassenen worden genomen, niet door kinderen.

Dat wordt belachelijk gevonden. Ze worden er zelfs boos van. Het is toch hún leven en zij mogen het toch zeker zelf wel bepalen?
Gezien hun heftige reactie weet ze dat het verstandig is om hier verder over na te denken. Want, alhoewel ze ervanuit gaat dat het nooit nodig zal zijn, wordt het  ineens heel helder hoe groot het belang is om het wél te bespreken. Want niemand weet wat de toekomst brengt.

Ze denkt aan wat de impact kan zijn op de kinderen wanneer ze in zo’n lastige situatie terecht zouden komen. Alles kwijtraken. Geen invloed hebben over wat er met hen gebeurt. Dat is toch niet wenselijk? Ze vertelt de kinderen dat ze erover na gaat denken en dit ook met papa zal bespreken. Dat vinden ze een goed idee. Ze willen zelfs graag bij het gesprek zijn. Daarop antwoordt ze dat ze eerst graag zelf met papa wil praten.
Na er goed en grondig over nagedacht te hebben, nodigt ze haar ex-partner uit.

Het gesprek valt niet mee. Wederom wordt duidelijk hoeveel behoeften, hoeveel zorgen en hoeveel (oude) pijn er bij komt kijken. Hoe belangrijk de rol van nieuwe partners blijkt te zijn.

Toch heeft ze er geen spijt van. Haar doel is om ook dit vlak aan te raken. Dit deel van het leven waar je mee te maken kunt krijgen, terwijl je er liever niet aan denkt.
Krijg je er wel mee te maken, dan hebben de kinderen grip en houvast nodig. Dat kan alleen wanneer zij volwassenen om zich heen hebben die begrijpen wat zij nodig hebben. Wat ze kwijt raken. Welke loyaliteiten er spelen, hoe ze betrokken kunnen worden in wat er allemaal wordt besloten.

Kinderen die leven in een nieuw gezin, bevinden zich in een extra complexe situatie wanneer een ouder wegvalt. Het kan betekenen dat ze, naast hun ouder, hun eigen leefwereld kwijtraken, mét daarbij verbindingen die ze zijn aangegaan buiten hun kerngezin. Verbindingen die juist dan kracht kunnen geven. Verbindingen die ze hard nodig blijven hebben.

Uiteindelijk komt ze met haar ex-partner overeen dat ze in het ouderschapsplan een extra punt toevoegen: In het geval van het overlijden van een van de ouders, zal een derde onafhankelijke partij geraadpleegd worden om de kinderen een stem te geven. Met als doel om de overgang naar een nieuwe situatie, voor de kinderen, zo soepel mogelijk te laten verlopen. Dat betekent mede dat er overleg plaats zal vinden over de rol van de nieuwe partners, de woonplaats en contact met familie over en weer.
Het houdt haar nog lang bezig. Verschillende scenario’s doorkruisen haar gedachten. Van een plotselinge dood tot een naderend afscheid. Ze kaart het ook aan bij haar nieuwe partner. Hij weet ook wat haar wensen zijn en het zet hem ook aan het denken. Ze schrijft haar wensen en zorgen op, zodat op papier staat hoe zij er als moeder van de kinderen over denkt.  

Ze zoekt naar informatie over wat juridisch gezien mogelijk is. Ze geeft haar ex-partner de ruimte om het ook te laten bezinken. Hij heeft een nieuw gezin. Daar zet het ook weer iets in beweging. Het is bespreekbaar geworden en er wordt bij stil gestaan. Dat is voor haar het belangrijkste.

Ondanks dat het haar rust geeft dat ze dit onder de aandacht heeft gebracht, hoopt ze natuurlijk van ganser harte dat ze er nooit op terug hoeft te vallen…

Drs. Martine Huurman werkt vanuit haar praktijk in Balgoy, omringd door de natuur. Tussen en met de dieren ondersteunt zij  kinderen en volwassenen die te maken krijgen met ingrijpende gebeurtenissen in hun leven.
Ze werkt vanuit kracht en verbinding. Martine ondersteunt mensen bij het hervinden van een nieuwe koers. De natuur is daarbij een grote hulpbron. Wil je meer weten over haar werkzaamheden? www.streephelpt.nl