BLOG

Mama is verdrietig

zaterdag 23 januari 2016

Ik kan me precies herinneren wat er gebeurde en tegelijkertijd ben ik van alles vergeten. Hoe kan het toch dat bepaalde details in mijn hoofd vastgenageld zitten, terwijl de rest in een soort mist is opgegaan. Ik lig er soms wakker van.

Ik begrijp het wel. Er gebeurde natuurlijk heel veel. Er moest van alles geregeld worden en misschien besefte ik niet wat er gebeurd was. Alhoewel... soms denk ik dat het al wist, voordat het gebeurde. Daar krijg ik een heel raar gevoel van. 

Heel af en toe wou ik dat ik terug kon naar dat moment. Dan zou ik beter rondkijken en onthouden wie er allemaal waren. Wat ze tegen me zeiden en ik zou willen meedenken over het afscheid van papa. Misschien had ik dan meer kunnen doen. Samen met mama en mijn broer. Maar iedereen wilde graag iets zeggen of doen. En dat gebeurde dus ook. Er werd me weinig gevraagd. 

Dat vond ik wel lastig. Al die mensen die naar mama gingen. Het was zo druk. Ik ben maar een beetje uit haar buurt gebleven, zodat ze beter haar gang kon gaan. 
Ik had wel meer willen doen bij het afscheid, want ik wist echt wel welk liedje papa gaaf vond. Ik zou het nummer kiezen waar we samen altijd naar luisterden. Wij zetten het altijd knalhard aan als hij me naar tennis bracht. Ik denk dat iedereen het kon horen. 
Soms zet ik dat nummer op. Als er niemand thuis is. De ene keer moet ik huilen als ik het hoor, maar meestal voelt het fijn. Dan doe ik mijn ogen dicht en zie ik papa. Hij lacht dan altijd. 

Is dat eigenlijk raar dat ik soms net doe alsof papa er nog is? Ik praat wel eens met hem. Dat vind ik fijn. Anders weet hij toch niet hoe het met me gaat? 
Ik vertel het niet aan mama. Zij kan dat denk ik niet aan. Het maakt haar zo verdrietig. Als ik het over papa heb kijkt ze altijd de andere kant op. Ik denk dat ze niet wil dat ik haar tranen zie. Maar ik weet wel dat ze vaak moet huilen. Vooral als ze 's avonds in bed ligt. Dan hoor ik haar. 
Ik weet niet zo goed of ik dan naar haar toe moet gaan. Daarom blijf ik gewoon op de gang staan. Tot ze niet meer huilt. Dan ben ik in ieder geval dichtbij.