BLOG

In een gesprek gaat het vooral om luisteren

maandag 21 september 2015

In een gesprek gaat het vooral om luisteren. Lukt het jou om écht naar een kind te luisteren? Luister je naar wat het zegt? Ook als jij er anders over denkt? Als je zou willen dat het anders liep?
Een van de voornaamste redenen om niet naar een kind te luisteren is de onmacht die je kunt voelen als volwassene. Er wordt namelijk een fors beroep gedaan op je beschikbaarheid. Beschikbaar zijn wanneer een kind vertelt over wat het nodig heeft. Dat het anders leert. Dat het niet weet hoe het voor zichzelf op moet komen. Wanneer het aangeeft dat het bang is. Niet weet wat te doen. Zich alleen voelt. Wanneer het de opdracht niet snapt of niet verder kan. Wanneer het kind zichzelf niet begrijpt. Als het geen woorden heeft voor die boosheid die er is voor het kind het zelf beseft. Waar het keer op keer op afgerekend wordt. Ook door zichzelf.

Lukt het jou om op die momenten vragen te stellen in plaats van verwachtingen te uiten? Lukt het je om praten om te zetten in luisteren? Het is niet makkelijk.
Het vraagt jouw aanwezigheid. Beschikbaarheid in tijd, aandacht en oprechte interesse. Kinderen die zich gehoord voelen, vertonen minder gedragsproblemen. Ze staan meer open voor samenwerking en kunnen zich sneller ontspannen. Kinderen die zich serieus genomen voelen ontpoppen zich tot een medewerker in plaats van tegenwerker.

Want wat gebeurt er met jou als er niet naar je geluisterd wordt? Wat heeft het leven je op dat gebied verteld en geleerd? Haak je af? Herhaal je wat je zegt? Ga je harder praten? Word je verontwaardigd of boos? Eis je de aandacht extra vaak op of maakt juist twijfel zich van je meester ?
Welk gevoel overheerst als je zo graag wilt vertellen hoe het écht met je gaat en niemand luistert? Als er geen vragen worden gesteld, maar hooguit een zucht of een frons? Misschien zelfs ontwijken? Hoe ga jij hiermee om? Doe je een volgende keer sneller je mond open of word je stil. Ook van binnen? Geeft het je het gevoel dat je ertoe doet of juist niet? Probeer hier eens bij stil te staan.

Er is ook een andere kant. Want hoe voel jij je als er echt naar je geluisterd wordt? Als de ander je enkel vragen stelt en rustig de tijd neemt om op jouw antwoord te wachten  en dit antwoord laat volgen door een stilte. Hoe voel jij je als iemand stil staat bij wat je hebt gezegd? Iemand je meer vragen stelt als het niet helemaal duidelijk is. Niet invult maar nieuwsgierig is hoe het voor jou is. Hoe jij de dingen beleeft? Wil weten wat je nodig hebt, ookal is het misschien niet mogelijk (op dat moment).
Wat gebeurt er met je als er in een reactie van de ander niet direct een oplossing zit, maar begrip? Voel je je gesterkt? Gehoord en wellicht begrepen? Verzacht het de onrust van ervoor?
Nodigt het uit tot meer? Brengt het je dichter tot elkaar? Neemt je vertrouwen toe? Luister je dan misschien ook makkelijker naar wat de ander wil vertellen?

Probeer ook hier eens bij stil te staan als je dat kind ziet, thuis of op school. Misschien zelfs in de buurt. Dat kind dat telkens weer de bocht uit vliegt. Dat samen met de volwassenen om hem heen ontspoort in onmacht. Het kind wat zorgt voor verwijdering en enkel kan communiceren in gedragsproblemen. Het is niet makkelijk om de juiste vragen te stellen. Om met dergelijke kinderen in gesprek te gaan, vraagt veel van jou. Vooral als er al veel gebeurd is. Maar vergeet juist dan niet dat  daar een kracht van kinderen zit. Kinderen willen begrepen worden en zullen zich opnieuw openen voor oprecht contact. Maar een eerste stap hiernaartoe is begrijpen wat het voor een kind betekent als er vragen worden gesteld. Dat er geluisterd wordt.
Zonder begin is er geen vervolg.