BLOG

Mijn deur staat voor iedereen open

zondag 14 februari 2016

Van huis uit is ze gewend om mensen welkom te heten. Zo ging het bij haar ouders en ook in haar eigen gezin stond de deur altijd open.
Vrienden en vriendinnen van de kinderen konden probleemloos aanschuiven. Een extra bord op tafel was zo geregeld. Ze genoot ervan als mensen bij hun over de vloer kwamen. Jong en oud. Verjaardagen werden groots gevierd. De Kerstdagen en de jaarwisseling stonden garant voor een boel gezelligheid. Eten, drinken, lachen,… het samen zijn gaf haar energie.

Ook na de scheiding van haar zoon hield ze de deur open. Voor iedereen en alle ‘partijen’. Het voelde als een plicht. Ze deed het voor haar zoon, schoondochter (zo bleef het toch een tijdje voelen), maar vooral voor haar kleinkinderen.
Toch merkte ze dat het niet meer vanzelf ging. Er was iets veranderd. In haar. Ze miste de spontaniteit. Haar gastvrijheid was verbonden met een missie. Het goed doen voor iedereen, de pijn verzachten van een gezin dat uiteengevallen is. Een vangnet vormen voor de kinderen en kleinkinderen.

Ze kreeg complimenten. Haar beschikbaarheid deed haar zoon goed. Hij voelde zich gesteund door haar. Zij begreep hem en de kinderen waren altijd welkom. Het gaf hem ruimte. Ruimte om zijn leven weer op te pakken. Zelfs om een nieuwe relatie aan te gaan. Want zij zou ook welkom zijn. Dat wist hij.

Ze ziet ze nog staan. De spontaniteit van zijn actie overviel haar. Zijn nieuwe vriendin én haar kinderen stonden voor de deur. “Verrassing!!”
Natuurlijk vroeg ze hen binnen. De kinderen spraken over ‘opi en omi’. Haar zoon en zijn vriendin straalden. En weer kreeg ze complimenten over haar gastvrijheid. Dat het vaak anders ging en hoe belangrijk het was voor hun was dat ze welkom zijn.

Na het bezoek zit ze op de bank. Ze wil geen ‘Opi en omi’  zijn. Dat zijn namen die je verdient, die je elkaar gunt en met trots wilt dragen. Het ligt niet aan de kinderen, ook niet aan zijn nieuwe vriendin. Die zijn oké. Ze merkt en voelt echter aan alles dat ze tijd nodig heeft. Want ze is iets heel belangrijks vergeten. In die hectische periode van veranderingen. Haar eigen pijn en verdriet welkom heten.
Daar gaat ze nu de tijd voor nemen. Niet zonder dit met haar zoon te bespreken. Want daar heeft hij recht op. Dan kunnen er ook geen misverstanden ontstaan en zet ze over een tijdje spontaan, de deur voor iedereen weer open.

(Gepubliceerd in Magazine Nieuw Gezin, 2015)