BLOG

De oude man en de jonge(ns) steen

vrijdag 6 oktober 2017

De oude man en de jonge(ns) steen. 

In de verte, onder krijzende meeuwen, verschijnt een alleraardigst vriendelijk huisje. Een kronkelend schelpenpaadje leidt naar de voordeur van het huis van de oude man. 
Het huis heeft iets weg van een hut, zo met zijn rieten dak. 
De donkere wolken met een randje zonlicht maken er een schilderachtige tafereel van. Prachtig. Een bries maakt het af. 
Binnen schuifelt de oude man wat rond. Met zijn zware bruine jas aan, licht voorovergebogen doch krachtig en sterk. 
Het weer maakt het huis donker. Dat vindt hij niet prettig. Hij houdt van licht, buiten en lucht. 
Rond drentelend voelt hij iets onder zijn voet. 
Hij kijkt en schopt er eens tegenaan. 
Het is een steentje. Klein en dapper. Eigenwijs en scherp. 
Het doet iets met hem en hij schopt nog een keer.  Vervolgens, op zijn knieen. zoekt hij het steentje op. Het is onder de keukenkast terecht gekomen. 
Hij moet er echt even moeite voor doen maar groot is het plezier als hij hem te pakken heeft. 
Hij bekijkt hem eens goed. Wat een leuk steentje eigenlijk. Mooi licht, een soort van rond, het voelt zelfs zacht aan voor een steen. 
Even voelt hij zich weer die kleine jongen op het strand. Blij en trots  met in zijn handen een prachtige schelpt. Die gooide hij altijd weer terug in de zee. Voor de vissen. 
Maar nu, vandaag, stopt hij de steen in zijn broekzak.