BLOG

Dag lieve Saar

woensdag 14 mei 2014

De vakantie is begonnen. En alweer voorbij. Althans voor onze regio. Elders wordt er volop vakantie gevierd. Geniet ervan mensen! Toen ik nog voor de klas stond was de kring na de vakantie altijd weer verrassend. Als juf verwachtte ik verhalen over uitjes, avonturen en bijzondere happenings. Maar iedere keer weer, merkte ik dat vooral de alledaagse gewone gebeurtenissen gedeeld werden; ‘Ik ben naar de kapper geweest’, ‘Wij hebben bij opa en oma gegeten’, ‘ik heb met de hond gewandeld’. Grappig.
Ik ben benieuwd wat mijn dochter in de kring heeft verteld. Haar vakantie begon met schitterend weer. Een stralende koningsdag, de speeltuin, een logeer partijtje met haar liefste vriendinnetje. Taarten bakken. En … helaas een droeve gebeurtenis. Ik heb haar moeten vertellen dat Saar, haar lieve oma konijn, gestorven was. Saartje. Wat een dapper dier. Zeven jaar geleden haalden we haar op uit Helmond. Ze woonde in ‘Het Knabbelhuis’, een opvang voor konijnen. Het was, ondanks haar schuwheid, liefde op het eerste gezicht. Saar ging met ons mee. Na een tijdje heeft ze (onbedoeld) een nestje gekregen. Wat waren haar kleintjes lief. Een bont gezelschap. Kleurrijk en ondeugend. Ze hebben allemaal een goed thuis gekregen. Saar heeft drie mede-konijnen overleefd. Zij gingen, Saar bleef. Ze heeft kennis gemaakt met een nieuwe kat. Dat verliep wonderbaarlijk goed. Inmiddels werd ze een echt omaatje. Grijze haren in haar pikzwarte vacht. Daarom verbleef ze vorig jaar gedurende de strenge winter bij ons binnen. Gezellig. Haar hok open, rond huppend op het kleed, slapend onder de tafeltjes. Zonder morren ruimden de kinderen rondslingerende keuteltjes op. Na die strenge winter ging ze naar buiten. De tuin was helemaal voor haar. Ze scharrelde er rond. Terwijl zij tussen de hortensia’s zat, lag de kat in haar kooi. Een mooi stel die twee. Saar werd steeds minder bang. Iedere ochtend meldde ze zich bij de achterdeur. Ze leefde helemaal op. Haar vacht straalde, ze lag af en toe heerlijk in het zonnetje. Musjes en duiven om haar heen. Aaien vond ze nooit prettig, behalve de laatste paar weken. Dat was al een signaal. Ze liet zich heerlijk aaien door mijn dochter. Die deed dit met grote toewijding. Ik bereidde de kinderen al een beetje voor. Het lijkt erop dat Saar tegen haar einde loopt. Terwijl ik in het buitenland ben krijg ik een telefoontje van onze buuf-vriendin. Slecht nieuws. Ze heeft Saar in de tuin gevonden. Saar is niet meer. Zo lief als de buuf is, heeft ze haar in een doosje gelegd met een dekentje. Daar lag ze. Wachtend op onze thuiskomst diezelfde avond. Tranen bij mijn dochter. Afscheid nemen van een huisdier went niet, maar wat hebben we genoten van ons lieve oma-konijn. Samen hebben we Saar begraven. Mooie bloemen op haar grafje. Dag lieve Saartje. En dan gaat alles weer verder. De kinderen weer op weg. Bezig met alledaagse dingen. Zo hoort het. Ik merk dat ik haar gezellige gehuppel mis. Waar de kinderen alweer gewend zijn, moet deze moeder  misschien haar traantjes stiekem toch nog kwijt.